حقیقت تلخ رو نوشیدی

و معنای دوری را عبوس ترین واژه ها یافتی

تو اکنون آن پروانه ای که بالهایش سوخته و کویری که

کاکتوس هایش را نوید باران می دهد.

الم یاس بر تمام سلول هایت سایه افکنده و نام اورا

که هر لحظه دور و نزدیک می شود با غمی که به هیچ چیز شبیه نیست

رنگ می کنی.

اینک می فهمی که زندگی را چه گران خریده ای و با چه عذابی قسط اش را می دهی.

تابلوی انتظارت مفهومی ندارد

و رنگ روغن هایش را باد شسته و برده

پری سپید آرزوهایت را باد با خود برد و گلهای بنفشه باغچه ات یکدست

سرود زردی را می خوانند زیرا

پیاله شراب حقیقت را ظرفی پر کرده و تو آن را نوشیدی ...