زندگی سفری است کوتاه یا بلند. اصل در سفر بودن است

                   بسا که به بیراهه کشنده شوب یا ازپادرافتی یا کوره راهها و

                   فراز و نشیب ها بفرسایدت یایه سرپیچها تکانی سخت خوری

                   مبادا که ازاین تکانها بهراسی یااینکه تکانهااز تن و روح تو بکاهد

                  و چراغ روح درکوره بدنت به خاموشی بگرایدکه شاهراه در پیش

                   است و راه امن سایه دار پر درخت نمایان پس ای مسافر تو هم

                   قدمی رو به شاهراه بردار.

حقیقت تلخ رو نوشیدی

و معنای دوری را عبوس ترین واژه ها یافتی

تو اکنون آن پروانه ای که بالهایش سوخته و کویری که

کاکتوس هایش را نوید باران می دهد.

الم یاس بر تمام سلول هایت سایه افکنده و نام اورا

که هر لحظه دور و نزدیک می شود با غمی که به هیچ چیز شبیه نیست

رنگ می کنی.

اینک می فهمی که زندگی را چه گران خریده ای و با چه عذابی قسط اش را می دهی.

تابلوی انتظارت مفهومی ندارد

و رنگ روغن هایش را باد شسته و برده

پری سپید آرزوهایت را باد با خود برد و گلهای بنفشه باغچه ات یکدست

سرود زردی را می خوانند زیرا

پیاله شراب حقیقت را ظرفی پر کرده و تو آن را نوشیدی ...

از کوچه های بهار

                            بوی اقاقیا می آید

و نسیم . . .

                     پیام آور صلح است

پنجره عشق را باز کن

                             که نگاهم عابر کوچه توست....