ببخشید اگه حرفام ناراحتتون می کنه.

یادتون هست وقتی کوچیک بودیم ، وقتی صدای مامانو می شنیدیم که صدامون می زنه، از روی شیطنت هم که شده خودمونو یه گوشه دور از چشمش پنهون می کردیم تا مامان بیشتر صدامون کنه؟

تا وقتی که بزرگتر شدیم و دل به کسی دادیم، برای اینکه بدونیم اونم دلشو به ما داده ، چند بار جواب تلفنشو نمی دادیم و قهرهای الکی می کردیم تا ببینیم دلش به تاپ تاپ می افته یا نه؟ معمولا وقتی چیزی رو گم می کنی سراسیمه دنبالش می گردی ، اگه خوب دقت کنی اون چیز بهت خیلی نزدیکه، اون قدر که از نزدیکی زیاد نمی تونی پیداش کنی ، چون همیشه فکر می کنی باید جاهای محال رو دنبالش بگردی حالا اون نزدیکمه و من چند روزیه که نمی بینمش ، احساسش می کنم ولی انگار دوست داره صداش کنم ، با صدای بلند بگم : خدایا  کجایی که بهت احتیاج دارم ... خیلی ... خیلی ... نمی دونم چرا؟ ... دوباره این چراها اومد سراغم . خودت که می دونی؟ مگه نه؟ می دونی دارم از چی حرف می زنم؟ پس بیا و جواب چراهامو بده.